باله دست‌ها؛ یادداشت‌های پراکنده

قطعه "پرسپکتیو نه!" با این جملات آغاز می‌شود:

"می‌خواهم به تعریفی از خود برسم. این هم نوعی رسیدن است. رسیدن‌ها و نرسیدن‌های زیادی در پاهایم رسوب کرده و در دست‌هایم دست‌به‌دست شده و در دلم به ریتم و ضربان بدل شده. چشم‌هایم کلمه‌ها و واژه‌ها را دنبال هم قطار می‌کند تا به قول کالوینو ادبیات محله محال بشود برای زایش بیش‌تر.

قصه‌ها از یکی بود، یکی نبود شروع می‌شوند. همیشه توجه من به آن یکی نبود جلب شده؛ نبودنی که بار اصلی را به دوش می‌کشد و تخیل را پر از تصویر غایب "یکی نبود" می‌کند. و این بود و نبود، قصه‌ها را به گذشته می‌برند تا حال نبود، ترجمه شود.

هملتِ شکسپیر در مونولوگش از بودن یا نبودن می‌گوید، سوالی را که چهار قرن هر بودنی که زمان را به نبودن تبدیل کرده ولی تردید همچنان باقی‌ست و ادبیات را به پرسش می‌گیرد و چالش "نه" برای رسیدن به ساحل "آری"، همواره تولد کلمه و واژه است در فرآیند دوباره و چندباره ... برای مقصد محله محال ..."