اهالی ماگنولیا

داستان با این جملات آغاز می‌شود:

"پیچیدم توی خیابان و گفتم "برو، سَرِ جدت برو!"

با تویوتای قرمزم حرف می‌زدم که چند سال پیش خریده بودم دستِ خدا می‌داند چندم و تنها قسمتش که دم به ساعت خراب نمی‌شد برف‌پاکن‌ها بود که چند روز پیش آرش عوضشان کرده بود.

رسیدم وسط‌های خیابان و از جلو خانه‌ی خانم و آقای دسای گذشتم. اولین خانه‌ای که ساکنینش همسایه به حساب می‌آمدند.

ساکنین خانه‌های اول تا وسط خیابان را درست نمی‌شناختم و جز سلام علیت و سر تکان دادنی گاه‌به‌گاه رابطه‌ای با هم نداشتیم. چند خانواده‌ی پاکستانی بودند و یک خانواده‌ی گمانم اهل لیتوانی یا لاتویا. اسم این کشورهای استقلال‌یافته بعد از فروپاشی شوروی هیچوقت یادم نمی‌ماند. خانه‌ای هم بود که خانواده‌ای در آن زندگی می‌کرد اهل کشوری که باز اسمش هیچوقت یادم نمی‌ماند که به قول آرش معلوم نبود خانواده‌اند یا قبیله بس که آدم‌های جورواجور وارد خانه می‌شدند و از آن بیرون می‌آمدند ..."