بخريد و بخوانيد ...
هنرمند و زمانه: درباره نبوغ هنری و افسون ادبیات در روزگار پرآشوب
اطلاعات كتاب در سایت آمازون

هنرمند و زمانه: درباره نبوغ هنری و افسون ادبیات در روزگار پرآشوب

(Art in the Light of Conscience: Eight Essays on Poetry)
نویسنده: مارینا تسوتایوا (Marina Tsvetaeva)
ترجمه: الهام شوشتری‌زاده
ناشر: اطراف
سال نشر: 1404 (چاپ 2)
قیمت: 387000 تومان
تعداد صفحات: 181 صفحه
شابك: 978-622-6194-89-1
امتیاز كتاب: امتيازي كه كتاب از كاربران جيره‌كتاب گرفته  (تاكنون امتیازی به این كتاب داده نشده)

امتیاز شما به این كتاب: شما هنوز به این كتاب امتیاز نداده‌اید

درباره كتاب 'هنرمند و زمانه: درباره نبوغ هنری و افسون ادبیات در روزگار پرآشوب':

کتاب شامل سه جستار از مارینا تسوتایوا درباره پیوند هنر، اخلاق و ضمیر انسانی، حال‌وهوای آفرینش هنری در زمانه آشوب، و جایگاه هنر و هنرمند در جامعه سیاست‌زده است. در کنار این سه جستار، جستاری از جوزف برودسکی، شاعر و منتقد ادبیِ روس‌آمریکایی نیز آمده که در شناخت بهتر ویژگی‌های متمایز و بی‌همتای نثر تسوتایوا و جایگاه او در ادبیات روسیه به کار می‌آید.

تسوتایوا در روزگاری دشوار و مشقت‌بار می‌زیست و هرگز از رنج‌های زمانه در امان نبود. نثر او، بیش و پیش از هر چیز، تکاپویی فکری است برای فهم نسبت و رابطه هنرمند و آفرینش هنری با زمانه‌ای که سایه فاجعه و بحران بر سرش سنگینی می‌کند و جامعه‌ای که ابهام و رخوت بلای جانش شده است. تلاشی است برای پاسخ به این سوال که "در گرماگرم هجومِ وقایع، هنرمند کجا می‌ایستد؟". (برگرفته از توضیحات پشت جلد کتاب)

جستار "نمی‌توانی از تاریخ بیرون بپری" با این جملات آغاز می‌شود:

" "من عاشق هنرم، اما نه هنر معاصر" این جمله را فقط از عوام نمی‌شنویم. هنرمندان بزرگ هم گاهی چنین حرف‌هایی می‌زنند. البته همیشه درباره هنری جز هنر خودشان، مثلا وقتی نقاش درباره موسیقی حرف می‌زند.

هر هنرمند بزرگی در عرصه فعالیت خودش ناگزیر "معاصر" است. چرایش را بعدتر می‌گویم.

این‌که اثر هنری به مذاق‌مان خوش نیاید، بیش و پیش از هر چیز، از آن‌جا سرچشمه می‌گیرد که آن درنیافته‌ایم و دریافت‌های پیشین‌مان را در آن پیدا نکرده‌ایم. نخستین علت نپذیرفتن اثری هنری آماده نبودن برای آن است. مدت‌ها طول می‌کشد تا مردمان شهر به خوردوخوراک آنها که شهری نیستند خو بگیرند. مثل کودکی که از لب زدن به هر غذای جدیدی سر باز می‌زند. یا مثل وقتی که از چیزی رو برمی‌گردانیم: چیزی در این تصویر نمی‌بینم، بنابراین علاقه‌ای هم ندارم نگاهش کنم. حال این‌که برای دیدن باید نگاه کرد. برای خوب دیدن باید خوب و دقیق نگاه کرد. چشمی که به دیدن در نگاه اول خو گرفته، یا در حقیقت به چشم‌انداز قدیمیِ خودش و دیگران خو گرفته، با دیدن چشم‌اندازی تازه فرومی‎افتد ..."

تاكنون كسی درباره این كتاب نظری ثبت نكرده است!