جستار "نمیتوانی از تاریخ بیرون بپری" با این جملات آغاز میشود:
" "من عاشق هنرم، اما نه هنر معاصر" این جمله را فقط از عوام نمیشنویم. هنرمندان بزرگ هم گاهی چنین حرفهایی میزنند. البته همیشه درباره هنری جز هنر خودشان، مثلا وقتی نقاش درباره موسیقی حرف میزند.
هر هنرمند بزرگی در عرصه فعالیت خودش ناگزیر "معاصر" است. چرایش را بعدتر میگویم.
اینکه اثر هنری به مذاقمان خوش نیاید، بیش و پیش از هر چیز، از آنجا سرچشمه میگیرد که آن درنیافتهایم و دریافتهای پیشینمان را در آن پیدا نکردهایم. نخستین علت نپذیرفتن اثری هنری آماده نبودن برای آن است. مدتها طول میکشد تا مردمان شهر به خوردوخوراک آنها که شهری نیستند خو بگیرند. مثل کودکی که از لب زدن به هر غذای جدیدی سر باز میزند. یا مثل وقتی که از چیزی رو برمیگردانیم: چیزی در این تصویر نمیبینم، بنابراین علاقهای هم ندارم نگاهش کنم. حال اینکه برای دیدن باید نگاه کرد. برای خوب دیدن باید خوب و دقیق نگاه کرد. چشمی که به دیدن در نگاه اول خو گرفته، یا در حقیقت به چشمانداز قدیمیِ خودش و دیگران خو گرفته، با دیدن چشماندازی تازه فرومیافتد ..."