فصل اول کتاب با این جملات آغاز میشود:
"دو اشرافزاده در حال اسبسواری بودند. اولی دیگری را به چالش کشید تا ببیند کدامیک میتوانند عدد بزرگتری رو کنند. دومی مسابقه را پذیرفت، چنددقیقهای فکر کرد و با افتخار اعلام کرد: "سه". پیشنهاددهنده بازی نیمساعتی سکوت کرد. بعد شانههایش را بالا انداخت و شکست را پذیرفت.
یکی از مسافران تابستانی وارد فروشگاه ابزارفروشیاش در ایالت مِین شد و چندین قلم جنس گرانقیمت خرید. صاحب شکاک و کمحرف فروشگاه بدون آنکه کلمهای سخن بگوید، صورتحساب را روی صندوق محاسبه کرد. کارش که تمام شد، به مبلغ کل اشاره کرد و دید که مرد 1528 دلار و 47 سنت را میشمرد. بعد فروشنده با دقت پول را یکبار، دوبار و سهبار بازشماری کرد. مراجع بالاخره پرسید که مبلغ را درست داده است یا نه و صاحب فروشگاه با اکراه پاسخ داد: "تقریبا بله!"
جی. اچ. هاردی، ریاضیدان شهیر، برای عیادت شاگرد برجستهاش رامانوجان، ریاضیدان هندی، به بیمارستان رفت. هاردی برای آنکه سر صحبت را باز کند گفت پلاک تاکسیای که با آن آمده یعنی 1729 عدد بیمزهای است. رامانوجان بلافاصله پاسخ داد: "نه، هاردی! نه! اتفاقا عدد خیلی جالبی است. این کوچکترین عددی است که میتوانیم آن را به دو روش مختلف به صورت مجموع دو تا مکعب بنویسیم."
اعداد بزرگ، احتمالات کوچک
توانایی افراد در کار با اعداد از سطح آن اشرافزادهها تا سطح رامانوجان متفاوت است، اما واقعیت اسفناک آن است که اکثریت مردم در وضعیتی نزدیک به آن اشرافزادهها و آن مغازهدار سالخورده اهل مین قرار میگیرند. همیشه در بهت و اندوهم وقتی به دانشجویانی برمیخورم که هیچ اطلاعی از جمعیت آمریکا ندارند، فاصله تقریبی میان سواحل شرقی و غربی کشور را نمیدانند یا از درصد تقریبی جمعیت چینیهای جهان بیاطلاعاند ..."