فصل اول کتاب با این جملات آغاز میشود:
"6 ژوئن 1989، شش تابوت پای پلههای باشکوه ستوننمای موچارنک قرار گرفتهاند؛ موزهای نئوکلاسیت که آن روز جامه سیاه به تن کرده است. در پنج تابوت، بقایای نخستوزیر ایمره نادی و یارانش آرمیده؛ کسانی که شوروی در سال 1958، به جرم رهبری قیامی برای پایان دادن به سلطه شوروی بر مجارستان، اعدامشان کرد. محل دفنشان چنان محرمانه بود که یافتن گورها هفت سال طول کشد. تابوت ششم خالی است: تابوتی خاموش برای همه قربانیان بینام آن انقلاب شکستخورده. یک ربع میلیون مجارستانی میدان را پر کردهاند؛ امیدوارند روزی تازه برای کشورشان آغاز شده باشد و در همان حال بیم دارند وقایع سالهای 1956 تا 1958 تکرار شود.
آخرین سخنران جوانی با صورتی پر از ریش است که به نمایندگی از فیدس، "ائتلاف دموکراتهای جوان"، پشت تریبون میرود: ویکتور میهای اوربان. با صدایی استوار فریاد میزند: ..."