زندگی بین وحشی‌ها

فصل اول کتاب با این جملات آغاز می‌شود:

"خانه‌ی ما قدیمی، پرسروصدا و شلوغ است. وقتی به این‌جا نقل‌مکان کردیم دو بچه و حدود پنج هزار جلد کتاب داشتیم؛ خیال می‌کنم آخرش که سرریز کنیم و به جای دیگری برویم، شاید بیست بچه و راحت نیم میلیون جلد کتاب داشته باشیم. به‌علاوه انواع‌واقسام تخت و میز و صندولی و اسب گهواره‌ای و چراغ و لباس عروسک و ماکت کشتی و قلم‌موی نقاشی و به معنای واقعی کلمه هزاران جفت جوراب داریم. این وضعی است که من و شوهرم، ناخواسته، دچارش شده‌ایم؛ درست مثل این‌که در چاهی افتاده باشیم و چون راهی به بیرون پیدا نکرده‌ایم همان‌جا بمانیم، میز و صندلی بچینیم و چراغی روشن کنیم. ما این‌طور زندگی می‌کنیم، فقط همین‌طورش را بلدیم، اما هرازگاهی می‌بینیم این سبک زندگی برای دیگران گیج‌کننده و حتی باورنکردنی است، برای آدم‌هایی فاقد این باور هوشمندانه و بجا که قرار است در تاریکی پایشان روی عروسک پلاستیکی شکسته‌ای برود. فکر نمی‌کنم زندگی دیگری را ترجیح بدهم، به جز یک زندگی بدون بچه و بدون کتاب، یک زندگی بدون صدا، در یک هتل‌آپارتمان که خودشان تمیزش می‌کنند، غذا را می‌فرستند بالا و تنها کاری که باید بکنی دراز کشیدن روی مبل است ... گفتم که، زندگی دیگری را ترجیح نمی‌دهم ..."