فرزندان زمان (مجموعه فرزندان زمان - 1)

داستان با این جملات آغاز می‌شود:

"در تاسیسات برین 2 هیچ پنجره‌ای در کار نبود؛ چرخشش به این معنا بود که "بیرون" همیشه یعنی "پایین"، یعنی زیرپا، بی‌ربط، بی‌اهمیت. نمایشگرهای دیواری، داستانِ دلپذیری تعریف می‌کردند؛ چشم‌اندازی مرکب و تکه‌تکه از جهانِ آن پایین که به گردشِ دائمی‌شان بی‌اعتنا می‌ماند و سیاره را به شکلِ عکسِ ثابت و شناوری در دلِ فضای نشان می‌داد: تیله‌‌ی سبزی که زیبایی‌اش به تیله‌ی آبیِ خانه، در بیست سالِ نوری آن‌طرف‌تر، پهلو می‌زد. زمین در روزگارِ خوشش سبز می‌نمود، هرچند از آن زمان تا به الان رنگ‌هایش محو شده بودند. شاید هیچ‌گاه به اندازه‌ی این جهانِ مصنوعی و زیبا سبز نبود که حتی اقیانوس‌هایش هم به دلیلِ فیتوپلانکتون‌هایی که توازنِ اکسیژن را در جوش حفظ می‌کردند رنگِ زمردینِ براقی داشت. وظیفه‌ی ساختِ یادمانِ زنده‌ای که در دوران‌های زمین‌شناختی آینده پایدار بماند، چه کارِ ظریف و بغرنجی بود ..."